ซอด้วง เป็นซอที่มีสองสาย ทั้งทวนและคันชักคงทำอย่างเดียวกับซออู้ แต่ย่อมกว่า และสั้นกว่าเล็กน้อย คือ ทวนซอด้วง ยาวประมาณ 72 ซม. คันชักยาวประมาณ 68 ซม. และใช้ขนหางม้า ประมาณ 120 – 150 เส้นขึ้นสาย ลูกบิดซอด้วงยาวเท่ากับลูกบิดซออู้ ส่วนกะโหลกซอด้วง แต่เดิมใช้กระบอกไม้ไผ่ปากกระบอกกว้างประมาณ 7 ซม. ตัวกระบอกยาวประมาณ 13 ซม. ต่อมากะโหลกซอชนิดนี้ทำี้ด้วยไม้จริง และด้วยงาก็มี และคงทำรูปร่างอย่างกระบอกไม้ไผ่ ใช้หนังงูเหลือมขึ้นหน้าซอ ลักษณะคล้ายด้วงดักสัตว์จึงเรียกว่า “ซอด้วง” เป็นซอที่มีเสียงแหลมเล็กในเวลาเข้าประสมวง ทำหน้าที่เป็นผู้นำวง โดยบรรเลงทำนองหลักด้วยทำนองหวานบ้าง เก็บบ้าง หรือเร็วบ้าง ตามความเหมาะสมที่มีอยู่ในเพลง
ใช้ร่วมบรรเลงในวงเครื่องสาย และวงมโหรี และคงนำมาใช้ในสมัยเดียวกับซออู้ ซอด้วงรูปร่างลักษณะเหมือนกับซอจีนที่เรียกว่า “ฮู-ฉิน” (Hu-chin) สันนิษฐานว่า อาจเลียนมาจากซอของจีน
(ประวัติเครื่องดนตรีไทย. 2538 : 94)
